Πρόκειται για ένα λόγιο επίθετο που δηλώνει ψυχρή, απαλή απόχρωση ανάμεσα στο γαλάζιο, το πράσινο και το γκρι—σαν το θαμπό, αχνό φως της θάλασσας ή μια λεπτή πατίνα πάνω σε φύλλα και καρπούς.

Συχνά υπονοεί ματ, κηρώδη επιφάνεια.

Η λέξη μεταφέρει αίσθηση δροσιάς, καθαρότητας και διακριτικής, μη μεταλλικής λάμψης.

Ετυμολογικά έρχεται κατ’ευθείαν από το αρχαίο γλαυκός (= γαλάζιος, λαμπερός), συγγενές με τη “γλαύκα” και το επίθετο της Αθηνάς “Γλαυκώπις”.

Συνώνυμα: γαλαζοπράσινος, σταχτογάλαζος.

Παραδείγματα: γλαυκά νερά, γλαυκό φύλλωμα ελιάς, γλαυκά φτερά.