Η ύβρις στα Αρχαία Ελληνικά δεν σημαίνει απλώς “υπερβολική αυτοπεποίθηση”, αλλά μια αλαζονική και προσβλητική υπέρβαση του μέτρου που στρέφεται εναντίον άλλων και της θεϊκής/ηθικής τάξης. Είναι μια πράξη ή στάση που εκδηλώνεται ως αλαζονεία, περιφρόνηση, εξευτελισμός ή βίαιη προσβολή του άλλου, με πρόθεση να επιδειχθεί δύναμη και να ταπεινωθεί ο αντίπαλος. Στην τραγική σκέψη, η ύβρις λειτουργεί ως ηθικό σφάλμα που θολώνει την κρίση και οδηγεί τον άνθρωπο στο να πιστέψει ότι μπορεί να σταθεί πάνω από τους νόμους και τα όρια. Τις περισσότερες φορές ακολουθείται από τη νέμεση, δηλαδή την αποκατάσταση της τάξης μέσω τιμωρίας ή αναπόφευκτης πτώσης.