Μία από τις μεγαλύτερες εταιρίας εμπορίας οικοδομικού χάλυβα, περνάει δύσκολες ώρες καθώς φαίνεται να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ρευστότητας.
Η εταιρία Ζώγας Α.Ε. έχει σημειώσει μία αξιοθαύμαστη αναπτυξιακή πορεία εδώ και δύο περίπου δεκαετίες. Στα καλύτερά της είχε φτάσει να έχει μονάδες και εκτός Αθηνών (Θεσσαλονίκη, Ρόδο). Στην Αττική, η εταιρία εκτός από το εργοστάσιο παραγωγής μανδυών στο Σχηματάρι, έχει και τρία ακόμα σημεία διανομής στο Μενίδι, στην Παλλήνη και στο Κορωπί.
Φαίνεται ότι αυτή τη στιγμή η λειτουργία της εταιρίας έχει σταματήσει, καθώς η διοίκηση της εταιρίας βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με χρηματοδοτικούς φορείς προκειμένου να βρεθούν τα απαραίτητα κεφάλαια για να συνεχίσει τη λειτουργία της.
Εύχομαι (χάριν ανταγωνισμού, θέσεων εργασίας, συνολικού εθνικού προϊόντος και για πολλούς άλλους λόγους) να τα καταφέρει. Βέβαια αυτό είναι συνάρτηση του συνόλου της οικοδομικής δραστηριότητας (και σαν συνέπεια του συνόλου της οικονομικής δραστηριότητας της χώρας).
Αναρωτιέμαι, αν όταν αυξήθηκε ο ΦΠΑ από 18 σε 19% (δηλ. αύξηση 1/18 = 5,55%), αυτό βοήθησε το δημόσιο έλλειμα. Τώρα, τα ταμεία του κράτους παίρνουν περισσότερο ΦΠΑ ανά συναλλαγή αλλά έχουμε λιγότερες συναλλαγές. Τώρα αρκετές εταιρίες έχουν κλείσει. Έτσι, όλος ο τζίρος που γινόταν, τώρα πλέον δεν γίνεται. Όμως, ο τζίρος αυτός έκανε έναν τεράστιο κύκλο στην οικονομία: απ’ τους εργαζόμενους πήγαινε εκεί που τα ξόδευαν κι ακολούθως ακόμα πιο πέρα γιατί κι εκείνοι που τα εισέπραταν, κάπου τα ξόδευαν κ.ο.κ.. Όλα τα παραπάνω ήταν συναλλαγές με ΦΠΑ.
Αναρωτιέμαι ακόμα, αν όταν αυξήθηκε το κόστος της άδειας της οικοδομής ήταν κι αυτή καλή κίνηση. Τώρα βέβαια τα έσοδα του κράτους από την κάθε άδεια είναι σημαντικά αυξημένα, αλλά ο αριθμός των αδειών που εκδίδονται είναι μικρότερος. Επιπλέον, τα έσοδα του κράτους από τις άδειες, είναι μόνο η άκρη του παγόβουνου. Όταν έβγαινε μία άδεια οικοδομής, ξεκινούσε ένας κύκλος χωρίς τέλος από εμπορικές συναλλαγές και κινήσεις για το σύνολο της οικονομίας: Οι εταιρίες σκυροδέματος εισέπραταν και ακολούθως τα έδιναν στους προμηθευτές τους και στους εργαζόμενους. Αυτοί με τη σειρά τους τα ξόδευαν κάπου ψωνίζοντας και ξανά αυτοί που έπαιρναν αύτά τα χρήματα κάπου τα ξόδευαν κ.ο.κ.. Αυτό γινόταν και με τις εταιρίες εμπορίας οικοδομικού χάλυβα, με τους καλουπατζήδες, με τους χτιστάδες, με τις εταιρίες που φτιάχνουν τούβλα κλπ.
