Γράφουμε αυτό το άρθρο γιατί ρωτηθήκαμε πάνω σ’ αυτό το θέμα από κάποιον αναγνώστη. Αλλιώς, εμείς θεωρούσαμε αυτονόητο ότι το σενάζ είναι απολύτως απαραίτητο και όταν χτίζει κανείς με τουβλίνα αλλά και όταν χτίζει κανείς με YTONG. Το ίδιο όμως ισχύει και με τους τσιμεντόλιθους. Λάθος μας, καθώς τίποτα δεν είναι αυτονόητο για κάποιον που δεν είναι της δουλειάς.
Ο λόγος που “ρίχνουμε σενάζια” (κάπως πρακτικά κι όχι πολύ επιστημονικά), είναι για να μετατρέψουμε ένα τοιχίο αρκετού ύψους (συνήθως σχεδόν 3μ), αποτελούμενο από ελαφρά στοιχεία (τα τούβλα) που συνδέονται μεταξύ τους με ένα σχετικά όχι και τόσο ισχυρό υλικό, σε κάτι αρκετά στιβαρότερο ρίχνοντας πάνω του ένα σημαντικά πυκνότερο και κατά συνέπεια βαρύτερο στοιχείο. Για να στερεώσουμε -μ’ άλλα λόγια- ένα τοιχίο που θα “έχασκε” στην κυριολεξία αν δεν του προσθέταμε το σενάζ. Στην πραγματικότητα δεν βάζουμε μόνο ένα σενάζ, αλλά δύο. Μόνο που το δεύτερο το βάζουμε ακριβώς πάνω από το ύψος των θυρών και των παραθύρων και το λέμε πρέκι. Το πρέκι κάνει την ίδια ακριβώς δουλειά με το σενάζ εκεί που από κάτω του υπάρχουν τούβλα και μία διαφορετική δουλειά εκεί που υπάρχουν τούβλα μόνο από πάνω του: το καταλάβατε, στηρίζουν τα τούβλα ώστα να μην σωριαστούν στο κενό του ανοίγματος (του κουφώματος).
Σίγουρα μπήκατε σε πειρασμό να το σκεφτείτε επειδή το σενάζ χρεώνεται με το μέτρο κι έτσι προσθέτει σημαντικά στο συνολικό κόστος της τοιχοποιίας. Το σκεπτικό της οικονομίας είναι σωστό και πρέπει πάντα να οδηγεί τις αποφάσεις μας, αλλά δυστυχώς δεν θα συμφωνήσουμε σε καμμία περίπτωση να κάνετε αυτή την οικονομία στο σπίτι σας.
Διαβάστε περισσότερα για τα σενάζ στη σχετική με την τοιχοποιία σελίδα μας.
