Πολύ συχνά για λόγους αισθητικούς προτιμάμε μία εγκιβωτισμένη σκεπή. Αναγνωρίζω ότι είναι πολύ όμορφη αλλά η προσσέγγιση αυτή έχει σημαντικούς κινδύνους:
Μία σκεπή κλεισμένη με καλαίσθητα κούτελα περιμετρικά, στηρίζεται σε σωλήνες για την απορροή των βρόχινων υδάτων. Περιστασιακά -ωστόσο- είναι δυνατόν ένας συνδυασμός από έντονη βροχόπτωση ή/και μερικό φραγμό των σωλήνων απορροής, να καταστήσει το σύστημα αυτό της απορροής ανεπαρκές. Με το χρόνο είναι δυνατόν να έχουμε και ολικό βούλωμα των σωλήνων απορροής. Για κάποιες σκεπές μπορεί να μην είναι πολύ εύκολο να τις επισκεπτόμαστε και να ελέγχουμε και να καθαρίζουμε αυτούς τους σωλήνες. Τότε το σύστημά μας θα γίνει εντελώς αναποτελεσματικό. Η μόνη δίοδος για τα νερά θα είναι να “καβαλήσουν” το κούτελο και να ξεχυλίσουν από τον τοίχο.
Δυστυχώς υπάρχει κι άλλος ένας δρόμος για τα νερά που δεν θα απορρέουν σωστά:
Θα περάσουν κάτω από τα κεραμίδια και η υγρασία θα αρχίσει να καταστρέφει όλη την κατασκευή της σκεπής (εάν υπάρχει πετροβάμβακας για μόνωση καθώς και τα καδρόνια πάνω στα οποία έχουν τοποθετηθεί τα κεραμίδια). Βεβαίως κάτω από τα κεραμίδια θα πρέπει να υπάρχει στεγανωτική μεμβράνη αλλά αυτή δεν έχει τοποθετηθεί για να αντιμετωπίσει μεγάλες ποσότητες νερού. Εάν το νερό είναι τόσο πολύ, τότε θα περάσει από τις τρυπούλες που της έχει ανοίξει το κάρφωμα πάνω στα καδρόνια. Τότε κινδυνεύουμε να έχουμε υγρασία και μέσα στο σπίτι.
Φροντίστε λοιπόν το σχέδιο της σκεπής σας να επιτρέπει την ευχερή απορροή των βρόχινων υδάτων αφήνοντας ελεύθερη τουλάχιστον μία πλευρά, την χαμηλότερη. Εκείνη που καταλήγουν όλα τα νερά. Βάλτε τα κεραμίδια να προεξέχουν από τον τοίχο 10-20 εκ. ώστε τα νερά να μην “γλείφουν” τον τοίχο. Αν επιθυμείτε να συλλέγετε τα βρόχινα νερά, τοποθετήστε ένα λούκι συλλογής (πολύ καλή ιδέα γιατί νομίζω ότι τα επόμενα χρόνια θα πούμε το νερό νεράκι).
