Στο ελληνικό σχολείο, θυμάμαι, πάντα μας μάθαιναν πως για να βρούμε το υποκείμενο του ρήματος -με άλλα λόγια τον “δράστη”, αυτόν δηλ. που κάνει ό,τι το ρήμα δηλώνει κάθε φορά- αρκεί να κάνουμε την εξής απλή ερώτηση: Ποιος; 

Το ίδιο ακριβώς μαθαίνουν στα παιδιά και στο γαλλικό σχολείο. Το μόνο που αλλάζει φυσικά, είναι  η λέξη:

Qui?

Έτσι για παράδειγμα στην πρόταση:

Marie mange la fruit

η απάντηση που θα πάρουμε  στην ερώτηση:

Qui mange la fruit? Ποιος τρώει το φρούτο;

θα είναι το υποκείμενο  του ρήματος:

Marie

Την  παραπάνω φράση θα μπορούσαμε όμως  να την πούμε και λίγο διαφορετικά, όπως:

Elle mange la fruit,

La fille mange la fruit,

Mon amie, Marie mange la fruit.

Θα  μπορούσε δηλ. το υποκείμενο le sujet να είναι, εκτός από ένα κύριο όνομα, Marie:

• μια αντωνυμία: elle αυτή,
• ένα απλό ουσιστικό: la fille το κορίτσι ή ακόμα κι ένα
• ένα σύνολο από λέξεις: mon amie Marie η φίλη μου η Μαρία  

Ας δούμε μερικά ακόμη παραδείγματα:

• Les enfants aiment la télé. (Qui aime la télé? Les enfants)
• Nous avons une voiture américaine. (Qui a une voiture américaine? Nous)
• J’ai un chat noir. (Qui a un chat noir? Je)
• Les garçons aiment le foot. (Qui aime le foot? Les garçons)
• Sa tante Sylvie aime les voyages. (Qui aime les voyages? Sa tante Sylvie)