Φανταστείτε όταν μας μαθαίναν Άλγεβρα στο σχολείο να μας λέγαν:
2 + 3 = 5, εκτός από τις παρακάτω εξαιρέσεις:
- όταν έχετε ξυπνήσει αργά το πρωί
- όταν έχετε κοιμηθεί αργά το προηγούμενο βράδυ
- και μερικές ακόμα αρκετά σπάνιες περιπτώσεις.
Ή να μας λέγαν:
5 Χ 10 = 50, εκτός κι αν έχετε φάει πολύ βαρύ βραδυνό (οπότε 5 Χ 10 = 65) ή έχετε δουλέψει υπερωρίες την προηγούμενη μέρα (οπότε 5 Χ 10 = 72).
Προφανώς κάτι τέτοιο δεν θα ήταν καθόλου εξυπηρετικό. Θα δυσκόλευε τη ζωή μας αφάνταστα. Πως να αγοράσεις 5 κιλά κατσικάκι προς 10 ευρώ το κιλό. Κι αν ο χασάπης είχε φάει βαρύ βραδυνό το προηγούμενο βράδυ? Κι αν ακόμα χειρότερα εκτός απ’το βαρύ βραδυνό είχε δουλέψει και υπερωρίες την προηγούμενη μέρα?
Όμως στη γλώσσα αυτό γίνεται διαρκώς. Έχουμε κανόνες και πολύ συχνά έχουμε εξαιρέσεις. Μιλάμε παραβαίνοντας ακόμα και κανόνες χωρίς εξαιρέσεις και οι άλλοι μας καταλαβαίνουν θαυμάσια. Γράφουμε κάνοντας ακόμα και εσκεμμένα λάθη και οι άλλοι όχι απλώς δεν αντιλαμβάνονται λάθος, αλλά μας ονομάζουν ποιητές και μας διαβάζουν με μανία. Λένε μάλιστα ότι δεν πρόκειται για λάθος αλλά για ένα ειδικό είδος εξαίρεσης που λέγεται “ποιητική άδεια”.
Όλ’ αυτά γίνονται γιατί εμείς οι άνθρωποι χρησιμοποιούμε την λεγόμενη fuzzy λογική. Επειδή εγώ είμαι 120 κιλά (παράδειγμα λέω), βρίσκω τον ξάδερφό μου τον Νίκο (που είναι 95), αδύνατο!
Αυτη η λογική δουλεύει καλά για μας τους ανθρώπους. Μας εξυπηρετεί. Εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια που “ανακαλύψαμε” τον λόγο, προτιμάμε τις εξαιρέσεις και τις παρεκτροπές στο μέσο επικοινωνίας μας (δηλ. την γλώσσα), από την αυστηρότητα των Μαθηματικών.
Επομένως, όλοι οι γραμματικοί κανόνες περιγράφουν τρόπους που πολύ συχνά οι άνθρωποι, που γνωρίζουν τους κανόνες άριστα, τους παραβαίνουν.
