Καλημέρα σας κύριε Δήμαρχε. Περάστε. Καθίστε. Θα πάρετε έναν καφέ?

Μας φαίνεται απόλυτα φυσιολογικό να μιλάμε σε έναν άνθρωπο αλλά με τρόπο σαν να μην ήταν μόνο ένας αλλά τουλάχιστον δύο. Ωστόσο δεν το κάνουμε αυτό με όλους τους ανθρώπους:

Καλημέρα Νικόλα. Πέρασε. Κάτσε. Θα πιείς έναν καφέ?

Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα: Γιατί ο φίλος μας ο Νικόλας είναι ένας άνθρωπος και του μιλάμε έτσι ενώ του κ. Δημάρχου (παρόλο που είναι επίσης μόνο ένας άνθρωπος) του απευθυνόμαστε σαν να είναι περισσότεροι του ενός?

Παρόλο που αν το καλοσκεφτούμε μπορεί και να πούμε ότι δεν έχει καμμία λογική, η απάντηση στο ερώτημα ’’γιατί γίνεται αυτή η διάκριση’’,  μας έρχεται απόλυτα φυσιολογικά και άμεσα: πληθυντικός ευγενείας.

Ο πληθυντικός ευγενείας υπάρχει και σε πολλές άλλες γλώσσες εκτός από τα Ελληνικά. Αυτό μπορεί να είναι ανακουφιστικό για μας τους Έλληνες (αφού δεν είμαστε οι μόνοι που πρέπει να μπαίνουμε στο δίλημμα τι απ’ τα δύο να χρησιμοποιήσουμε), αλλά (πιστεύω θα συμφωνήσετε) ακόμα πιο ανακουφιστικό είναι ότι στην Αγγλική γλώσσα δεν υπάρχει κάτι τέτοιο.

Σ’ αντίθεση με άλλες σύγχρονες Ευρωπαϊκές γλώσσες (Γαλλικά, Γερμανικά, Ιταλικά), που επίσης έχουν πληθυντικό ευγενείας και μπερδεύουν τους χρήστες τους, οι ΄Αγγλοι κάναν κάτι πολύ απλό και τον ξεφορτώθηκαν (χωρίς αυτό να έχει καμμία επίπτωση στο πόσο ευγενικοί είναι ή πόσο ευγενικά συμπεριφέρονται): δεύτερο ενικό (δηλ. το εσύ) και δεύτερο πληθυντικό (δηλ. το εσείς) είναι η ίδια και η αυτή λέξη ’’you’’.

Επιπλέον καθώς τα ρήματα αλλάζουν μόνο στο τρίτο πρόσωπο, δεν υπάρχει καθόλου πληθυντικός ευγενείας και οι άνθρωποι μπερδεύονται αφάνταστα όταν προσπαθείς να τους το εξηγήσεις για κάποια από τις γλώσσες όπου βρίσκεις αυτή τη μορφή (δηλ. τον πληθ. ευγενείας).

Απλά πράγματα λοιπόν: Would you like a cup of coffee? θα πείτε είτε μιλάτε στο φίλο σας, είτε μιλάτε στον πρόεδρο της Αμερικής, είτε στον ίδιο τον Πάπα.