Λέξεις που έχουν γένος και αριθμό. Θα τα συναντήσουμε και με τον όρο substantifs. Συνήθως, συνοδεύονται από το οριστικό ή αόριστο άρθρο (το οποίο δηλώνει και το γένος τους). Η διαφορά τους με τα ελληνικά είναι ότι δεν έχουν πτώσεις, άρα δεν κλίνονται.
Μέσα στην πρόταση έχουν θέση υποκειμένου, αντικειμένου ή κατηγορούμενου:
- Le garçon regarde la télé. Το αγόρι βλέπει τηλεόραση. (υποκείμενο)
- La mère lave le bébé. Η μητέρα πλένει το μωρό. (αντικείμενο)
- Jean est un élève. Ο Γιάννης είναι μαθητής. (κατηγορούμενο)
Όπως και στα ελληνικά θα τα συναντήσουμε σε δύο μεγάλες ομάδες:
1. τα κύρια ονόματα noms propres
Γράφονται πάντα με κεφαλαίο γράμμα και περιλαμβάνουν:
α) ονόματα ανθρώπων: Paul, Marie, Charles …
β) λαών: les Grecs, les Français, les Espagnols …
γ) μνημείων: le Parthénon, l’Arc de Triomphe Αψίδα του Θριάμβου …
δ) μουσείων: le Louvre …
ε) γεωγραφικά ονόματα: Paris, Athènes, la Seine Σηκουάνας, , l’Olympe …
2. τα απλά ουσιαστικά noms communs
Σ’αυτή την κατηγορία ανήκουν όλες οι λέξεις που δηλώνουν:
α) έμψυχα δηλ. πρόσωπα ή ζώα (μεμονωμένα ή σαν σύνολο):
un chat μια γάτα, un garçon ένα αγόρι, une mère μια μητέρα, un lion ένα λιοντάρι, un troupeau ένα κοπάδι, un peuple ένας λαός, une foule ένα πλήθος, les clients οι πελάτες, etc.
β) άψυχα δηλ. πράγματα ή αφηρημένες έννοιες:
la mer η θάλασσα, la table το τραπέζι, le souvenir η ανάμνηση, la bonté η καλοσύνη, les autos τ’αυτοκίνητα, les vagues τα κύματα, etc.
Προσθέτοντας το αρσενικό οριστικό άρθρο le μπορούμε να μετατρέψουμε σε ουσιαστικό:
α) ένα απαρέμφατο: l’être το ον, le fumer το κάπνισμα, le pouvoir η εξουσία, le déjeuner το γεύμα
β) μια μετοχή: le passé το παρελθόν, la fumée ο καπνός
γ) ένα επίθετο: le rouge το κόκκινο, la petite η μικρή
δ) ένα επίρρημα: le bien το καλό, le mal το κακό
