Θα μπορούσαμε να πούμε ότι γενικά ακολουθείται ό ίδιος κανόνας ευφωνικής που ισχύει και για τα Ελληνικά μας: αν ακολουθεί σύμφωνο τότε βάζουμε το a κι αν ακολουθεί φωνήεν βάζουμε το an. Βέβαια στα Ελληνικά αυτό δεν το κάνουμε με κάποιο άρθρο αλλά με το α το στερητικό. Όμως, η ομοιότητα στη χρήση προδίδει για άλλη μια φορά την κοινή καταγωγή των δύο Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών. Έτσι, θα πούμε άν-εργος, αν-αλφάβητος, αν-ήθικος αλλά θα πούμε ά-στεγος, α-συνάρτητος, ά-φοβος.

Το πρόβλημα είναι ότι στα Αγγλικά έχουμε μερικές φορές αρκετά μεταβλητούς κανόνες προφοράς (μ’ αρέσει να λέω -μεταξύ σοβαρού κι αστείου- ότι “στα Αγγλικά γράφεις βανίλια και προφέρεις υποβρύχιο”). Θα μου πείτε τώρα -εντελώς συμπτωματικά – και στα Ελληνικά αν είσαι σ’ ένα καφενείο και θέλεις βανίλια, μπορείς κάλλιστα να παραγγείλεις υποβρύχιο.

Όμως ας αφήσουμε τ’ αστεία. Έχω ένα ευχάριστο κι ένα δυσάρεστο νέο: ευτυχώς στα Ελληνικά αλλά και σε πολλές άλλες γλώσσες τα γράμματα έχουν σταθερές προφορές (αυτό ήταν το ευχάριστο). Δυστυχώς τα Αγγλικά δεν είναι μία απ’ αυτές τις γλώσσες. Αυτό ήταν το δυσάρεστο νέο.

Πάρτε για παράδειγμα τα e, y(*), u και h. Τα πρώτα τρία θεωρούνται φωνήεντα ενώ το τελευταίο θεωρείται σύμφωνο. Πάρτε όμως όλες τις λέξεις που ακολουθούν και θα διαπιστώσετε ότι ακούγονται σαν να είναι (το πρώτο γράμμα) το αντίθετο ακριβώς:

Europe, euthanasia, euphonic, year, yolk, yellow, union, universe, honorable, honest, hour.

Εντάξει, μπορούμε να “αθωώσουμε” το e γιατί αμφιβάλλω αν υπάρχει έστω και μία λέξη της Αγγλικής που ν’ αρχίζει από eu και να μην είναι Ελληνικής προέλευσης. Όμως σίγουρα έχουμε τα υπόλοιπα τρία γράμματα.

Όπως και νά’χει, το αποτέλεσμα είναι ότι δεν θα εξυπηρετούσαμε καθόλου τους πανάρχαιους κανόνες ευφωνικής που επέβαλαν την ύπαρξη των δύο αορίστων άρθρων στην Αγγλική γλώσσα, αν τηρούσαμε απλώς τον διαχωρισμό φωνήεν-σύμφωνο.

Το ποιά από τις δύο αποχρώσεις του αορίστου άρθρου πρέπει να χρησιμοποιηθεί, εξαρτάται -τελικά- από το πως προφέρεται το αρχικό γράμμα της επόμενης λέξης.

Έτσι θα βάλουμε το an όταν η λέξη που ακολουθεί αρχίζει από “φωνήεντα” ήχο:

• an airplane / aeroplane
• an angry elephant
• an egg
• an honorable man
• an honest man
• an opinion
• an unusual day,

ενώ θα χρησιμοποιήσουμε το a όταν η λέξη που ακολουθεί αρχίζει από “σύμφωνο” ήχο:

• a European
• a yellow submarine
• a stormy weather
• a roaring thunder
• a gentleman and …
• a lady
• a usual day.

Πάρτε για παράδειγμα το γράμμα S ή το M ή το N. Όταν αυτά τα γράμματα είναι στην αρχή μιας λέξης, τότε θα χρησιμοποιήσουμε το a: I just saw a mouse. Αν όμως είναι στην αρχή μιας λέξης που αποτελείται από αρχικά, τότε θα χρησιμοποιήσουμε το an γιατί σαν γράμματα αρχίζουν από φωνήεν: I sent him an M.O.U.. Ή I just bought an S.U.V..

Ακόμα: το h κάποιες φορές είναι άφωνο (hour, honor, honesty, κ.α.) ενώ άλλες φορές ακούγεται (heritage, history, hierarchy κ.α.)

Κι ένα τελευταίο: το a προφέρεται και σαν ε και σαν έϊ.

(*) Μην τρομάξετε αν δείτε κάπου το y να θεωρείται σύμφωνο. Κάποιοι συγγραφείς έτσι πιστεύουν.

Το έχετε “κατακτήσει” το θέμα? Δοκιμάστε το Quiz.